Да 125 гадовага юбілею пісьменніка Міёрская цэнтральная бібліятэка запрашае чытачоў наведаць кніжную выставу «У віры імклівага жыцця», якая знаёміць з няпростым лёсам і багатай творчай спадчынай пісьменніка Міхася Зарэцкага.
Міхась Зарэцкі (сапраўднае прозвішча Касянкоў Міхаіл Яўхімавіч) нарадзіўся 20 лістапада 1901 г. у сяле Высокі Гарадзец Талачынскага раёна Віцебскай вобласці ў сям'і вясковага дзяка. Дзяцінства будучага пісьменніка прайшло ў вёсцы Зарэчча пад Шкловам (адсюль і псеўданім).
Пісьменнік пражыў дужа кароткае жыццё – усяго 35 гадоў, але за гэты час ён узбагаціў беларускую літаратуру апавяданнямі, аповесцямі і раманамі, п’есамі, нарысамі і крытычнымі артыкуламі. У 1920–1930-я гг. яго творы былі вельмі папулярнымі як сярод знаўцаў літаратуры, так і сярод простай публікі. Яны захаплялі сваёй выразнасцю, унутранай свабодай, непрыняццем тагачаснай рэчаіснасці, лёгкай іроніяй. Героі, створаныя М. Зарэцкім, выклікалі цікавасць і спачуванне, а падзеі, апісаныя ў творах, здзіўлялі сваёй гратэскавай канкрэтыкай і графічнай вастрынёй.
Зaймaццa лiтapaтypнaй твopчacцю Мixacь Зapэцкi пaчaў яшчэ ў перыяд армейскай службы. Яго пісьменніцкі дэбют прыпаў на 6 студзеня 1921 г., калі ў «Савецкай Беларусі» быў надрукаваны матэрыял пад назвай “Ці ж так?”, а ў 1922 г. выйшла першае мастацкае апавяданне «Спатканне». З гэтага часу адзін за адным пачалі выходзіць спачатку асобныя творы маладога аўтара, а пасля і цэлыя зборнікі апавяданняў: “У віры жыцця” (1925), “Пела вясна” (1925), “Пад сонцам” (1926), “42 дакументы і Двое Жвіроўскіх” (1926).
Паступова пашырыўся дыяпазон творчасці М. Зарэцкага: аўтар звярнуўся да аповесцей і раманаў. Сярод іх вылучаецца вострапраблемная аповесць “Голы звер” (1926), у цэнтры якой адмоўны герой – Віктар Яроцкі. У 1927 г. з друку выйшаў раман М. Зарэцкага “Сцежкі-дарожкі”, а ў 1932 г. – раман “Вязьмо”, прысвечаны складаным падзеям калектывізацыі.
У канцы 1920-х гг. М. Зарэцкі паспяхова паспрабаваў сябе ў драматургіі. Маральна-этычным праблемам прычвечаны п’есы – “Віхор на балоце” (1928), “Белыя ружы” (1928–1929). Яны засведчылі яго талент драматурга, паказалі здольнасць будаваць дынамічныя сюжэты і займальныя інтрыгі. У гэты ж перыяд пісьменнік актыўна выступаў з нарысамі і літаратурна-крытычнымі артыкуламі, а таксама пераклаў на беларускую мову «Цэмент» Ф.Гладкова і «Прыгоды ўдалага ваякі Швейка ў сусветную вайну» Я.Гашака.
У апошнія гады жыцця М. Зарэцкі зноў звярнуўся да драматургіі: напісаў п’есы “Ная”, “Сымон Карызна”. Апошні твор прадстаўляе асноўныя падзеі рамана “Вязьмо”, якія пісьменнік перанёс на сцэну. Спрабаваў асвоіць Зарэцкі і новую для сябе жанравую форму: па матывах свайго апавядання “Пачатак шчасця” стварыў аднайменны кінасцэнарый, а паводле аповесці А. Пушкіна – п’есу “Дуброўскі”.
3 кастрычніка 1936 г. быў арыштаваны, 29 кастрычніка 1937 г. расстраляны. Рэабілітаваны ў 1957 годзе.

